Patron szkoły

Jesteś tu: » Strona startowa » Patron szkoły

 

 

    Jan Boży Ignacy Łukasiewicz przyszedł na świat w zubożałej rodzinie szlacheckiej w 1822 roku we wsi Zaduszniki z ojca Józefa i matki Apolonii ze Świetlików. W 1836 roku ukończył 4 klasy gimnazjum Ojców Pijarów w Rzeszowie i z powodu ciężkich warunków materialnych w rodzinie rozpoczął pracę w aptece w Łańcucie a później w Rzeszowie. Wstąpił tam do tajnej organizacji patriotycznej i pod zarzutem nielegalnej działalności skierowanej przeciwko Austrii została aresztowany w 1846 roku i przebywał w więzieniu do 1848 r.

    Po wyjściu z więzienia przebywając pod stałą obserwacją zaprzestał swej poprzedniej działalności, a w sierpniu 1848 roku rozpoczął pracę w aptece ,,Pod Złota Gwiazdą" Piotra Mikolasha. Zgłosił się z prośbą o pozwolenie opuszczenia Lwowa w celu podjęcia studiów i dzięki wstawiennictwu pracodawcy mógł wyjechać do Krakowa. Udał się na Uniwersytet Jagieloński, gdzie zdał wszystkie egzaminy za wyjątkiem farmakognozji, co uniemożliwiło mu na otrzymanie dyplomu. Udał się na Uniwersytet Wiedeński, gdzie 30 lipca 1852 roku dostał dyplom magistra farmacji. 

    W latach 1852-1853 Ignacy Łukasiewicz wspólnie z Janem Zehem prowadził na zapleczu apteki badania nad płynem, który wykraplał się przy zagęszczeniu oleju skalnego. Po oczyszczeniu tego płynu uzyskał naftę świetlną. 31 lipca 1853 w szpitalu na Łyczakowie zabłysnęły po raz pierwszy lampy naftowe, które wykonał blacharz lwowski Adam Bratkowski. Datę 31 lipca 1853 roku uważa się za datę powstania polskiego przemysłu naftowego. Na przełomie lat 1853/54 Łukasiewicz opuścił Lwów i przeniósł się w pobliże terenów roponośnych - do Gorlic, gdzie dzierżawił aptekę. Wynalazek swój ciągle udoskonalał. Łukasiewicz także zajął się pokazaniem nafty światu. Wysyłał jej próbki do wielu miast Europy m.in. Wiednia, Paryża.

    W 1854 roku wspólnie z Tytusem Trzecieskim i Karolem Klobassą założył pierwszą na świecie spółkę naftową, która zaczęła wydobywać i eksploatować ropę w Bóbrce koło Krosna. Cały czas pracował nad udoskonaleniem przetwórstwa ropy, efektem czego były nagrody za eksponowane produkty na wystawach w Jaśle, Lwowie i Wiedniu. Doskonalił również na terenie kopalni Bóbrka technikę wiercenia otworów za ropą. Wprowadził do użytku wiertnicę ręczną (1862), później zastosował maszyny parowe do napędu wiertnic. Czynił też starania o założenie szkoły górniczej w Bóbrce, która ostatecznie powstała w 1885 roku w Ropiance.

    Był człowiekiem o wybitnych cechach charakteru. Wspierał finansowo ruchy narodowo-wyzwoleńcze, budował szkoły, kościoły, drogi i mosty. Stał na czele Krajowego Towarzystwa Naftowego. Założył prowadzoną przez żonę Honoratę Szkołę Koronkarską dla dziewcząt w Chorkówce. Na kopalni Bóbrka założył tzw. Kasę Bracką (odpowiednik dzisiejszego ZUS). Za działalność charytatywną papież Pius IX w 1873 roku nadał mu tytuł Szambelana Papieskiego i odznaczył Orderem Św. Grzegorza.

    Ignacy Łukasiewicz zmarł w Chorkówce 7 stycznia 1882 roku na zapalenie płuc i został pochowany na cmentarzu parafialnym w Zręcinie.

Opracowanie: szkolnastrona.pl